Biorę jedną sprawę i sprawdzam, czy AI naprawdę pomaga.

Na początek wybieram powtarzalny temat: zapytanie ofertowe, folder z dokumentami albo mail z prośbą o wycenę. Opisuję, jak ta praca wygląda dziś.

Jeśli system wskazuje, że czegoś brakuje, obok wyniku musi być źródło: plik, fragment maila albo notatka.

System może przygotować odpowiedź albo podsumowanie. Mail do klienta, zmiana statusu i zapis w tabeli czekają na zatwierdzenie.

Biorę jedno zapytanie i przechodzę je krok po kroku: gdzie jest mail, gdzie leży załącznik i kto odpisuje klientowi.

Do testu trafia niepełny mail, brakujący załącznik albo niejasna prośba. Na takim materiale widać, czy system zatrzyma się przed wysyłką.

Jeżeli test nie skraca pracy albo nie poprawia odpowiedzi, zapisuję to wprost. Nie dokładam funkcji, żeby ratować pomysł.

Na start wystarcza paczka przykładów albo dostęp tylko do czytania. Zapis w tabeli, CRM i integracje przychodzą później.

Osoba odbierająca wynik ma zobaczyć, co system przeczytał, co pominął i skąd wzięła się propozycja.

Widok ma pokazać braki, źródła i przyciski: zatwierdź albo odrzuć. Ładny ekran bez tego nie pomaga w pracy.

Jeżeli pierwszy wynik jest przydatny, kolejny krok wybieram po miejscu, które najbardziej blokuje pracę: kolejne typy wiadomości, statusy albo integracje.